با آمدن بهار، روح زندگی در کالبد افسردۀ طبیعت دمیده می شود و دامان دشت و صحرا، سرشار از گل ها و شکوفه های بهاری می گردد. فصل بهار، همیشه با شکفتن گل های زیبا و خوشبو همراه بوده و با خود، شادابی و نشاط را  به ارمغان آورده است.
ماه «ربیع» نیز پیام آور شادی و سرور اهل بیت عصمت و طهارت (ع) است و سرسبزی ایمان و رایحه معنویت به همراه دارد.
هفده ربیع، روز شکفته شدن برترین آفریدۀ خدا و « آخرین حلقه از سلسلۀ نورانی پیامبران الهی»، حضرت ختمی مرتبت، محمد مصطفی (ص) است. کسی که قرن ها قبل در کتاب های آسمانی پیشین به تولد او بشارت داده شده بود.
این ساقی بزم وجود، هنگامی که پا به عرصۀ وجود نهاد، زمستان جاهلیت رخت بربست و تمامی هستی، بهاری شد. تولدش مرگ « نادانی» ها و زدوده شدن « تاریکی» ها را نوید داد؛ آتشکدۀ چندهزارسالۀ « آذرگشسب» خاموش شد؛ طاق«کسری» شکاف برداشت و «هبل» ها و «لات» ها به لرزه درآمدند...  .
از نژاد عرب بود ولی تعصب خشک عربی و جاهلی نداشت؛ عرب و عجم در نظرش یکسان بود. او که آمد، دل ها را به یکدیگر نزدیک ساخت؛ سیاه و سفید، عرب و عجم، دارا و ندار و مالک و رعیت، همه و همه را به « اعتصام» به«حبل الهی» فراخواند و پراکندگی ها را به اجتماع، وحدت و همدلی مبدل نمود.
... آخرین سفیر پروردگار، آمد تا « متمم مکارم اخلاق» باشد و «عطر معنویت را در زندگی های مادی بیفشاند».
« محمد(ص) دیباچۀ زرین کتابی است که کلمات آن، جوشیده از وحی و سخنانش، فرود آمده از عرش و نازل شده از ملکوت است. درود خدا بر حبیب خدا محمد(ص) که جهان را از حلاوت محبت خدا پر کرد و زمان و تاریخ را از موج تکبیر آکند».
اینک خجسته زادروز پیامبر اکرم(ص) و امام صادق(ع) را به جشن نشسته ایم و بر ماست که با حفظ وحدت، یکپارچگی و همدلی، نقشه های تفرقه انگیز دشمنان دین و میهن اسلامی مان را نقش بر آب سازیم.
حال که دین ستیزان، با هدف ایجاد شکاف در اسلام  در برابر دینمان ایستاده اند، ما نیز باید در مقابل همۀ دنیای آنان بایستیم؛ اما آیا جز با همدلی و اتحاد، می توان « ید واحده» شد؟!...

مهدی محدثی